Tag: Blog Post

Grotten, dolines en karststructuren

Het Mole Creek Karst National Park heeft een oppervlakte van 13.45 km² en is opgericht in 1939. Het park ligt 168 km ten noorden van Hobart en 16 km van het dorpje Mole Creek. Het park bestaat eigenlijk uit een verzameling van ongeveer 300 verspreide grotten en dolines. Het park is speciaal gecreëerd om de plaatselijke karststructuren te beschermen. De naam is afgeleid van veelvoorkomende verschijnsel in karstgebieden: onder-duikende rivieren. De kalksteengrotten staan bij de Aboriginals bekend als ‘Kooparoona Niara’.

Twee van de grotten in het nationale park zijn toegankelijk: de King Solomons Cave en de Marakoopa Cave. Deze grotten zijn onder begeleiding te bezichtigen. Beide grotten bevatten druipsteenformaties in vele vormen en kleuren. De Marakoopa Cave huisvest tevens een grote groep glimwormen. De overige grotten en karststructuren zijn niet of slecht toegankelijk. In deze gedeelten van het park zijn dan ook geen faciliteiten te vinden.

Inspiratie nodig?

Carola van Gelstwijk

Déanne Wetzels

Jurgen Pol

Margret Stornebrink

Maxime Leiwakabessy

Rivierstadje aan de Murray River

Het rivierstadje Mildura vormt het centrum van `Victoria´s Food Bowl`. Het ligt aan de Murray River, op zo’n 550 kilometer van Melbourne. Mildura heeft tegenwoordig ca. 30.000 inwoners, en ontleend haar naam aan een schapenboeredrij die hier als eerste was gevestigd – Mildura Homestead. De streek rond Mildura is vermaard om zijn heerlijke eten en wijnen en de beroemde Murray River.

Waarschijnlijk is de naam Mildura afkomstig van inheemse Australische woorden. Echter, de etymologie van Mildura is niet helemaal zeker als in een aantal van de lokale dialecten de woorden verschillende betekenissen hebben. Bij het woord “dura” wordt over het algemeen gedacht aan “aarde”, “zand” of “rock”, althans in de Latje Latje taal. Echter, het gebruik van het woord ‘Mil’ kan variëren in de verscheidene dialecten die in de streek worden gebruikt om bijvoorbeeld “rood” of “water” aan te duiden. De interpretatie van de naam Mildura kan dus variëren van “rode aarde” naar “water rock”.

Veel Aboriginals leefden rond de plaats van Mildura als gevolg van de overvloed aan voedsel. Lokale stammen waren ondermeer de Latje Latje en Yerre Yerre.

De eerste Europeanen arriveerden in het gebied in 1857 om schapen op de rijke weiden te laten grazen.

Daar ontmoette hij George en William Chaffey.

Het postkantoor opende op 23 januari 1888. Vanwege het gunstige klimaat en de overvloed aan water ontwikkelde de regio zich daarna voorspoedig.

Maar de omstandigheden maken Mildura ook ideaal voor ballonvaren – de Mildura International Balloon Fiesta trekt elk jaar veel bezoekers. thuis voor kunstenaars, schrijvers en creatieve mensen. Het centrum van de kunstenaarsgemeenschap 2012 gereed kwam.

De Murray vormt een onderdeel van het 3.750 kilometer lange gecombineerde Murray-Darling riviersysteem, dat zich uitstrekt over de vier Australische deelstaten in het zuidoosten van Australië. De Murray River heeft maar een gering watervolume (met 0,89 m³/s waterdebiet), veel water verdampt onderweg vanwege het droge woestijnklimaat in haar stroomgebied. De Murray River ont-springt in de Great Dividing Range in New South Wales en het zuiden van Queensland De rivier stroomt in eerste instantie naar het noordwesten, alvorens af te buigen en 500 kilometer zuidwaarts te stromen. De wateren van de Murray stromen door verschillende meren, waaronder Lake Alexandrina en de Coorong, voordat hij bij Murray Mouth in de Zuidelijke Oceaan uitmondt.

De eerste Europeanen die de Murray River verkenden, waren Hamilton Hume en William Hovell, die de rivier in 1824 overstaken op de plek waar nu Albury ligt. Hamilton Hume noemde de rivier Hume River, naar zijn vader. In 1830 bereikte Kapitein Charles Sturt de rivier na de Murrumbidgee te hebben bevaren, en noemde de rivier Murray, als eerbetoon aan de toenmalige Britse staatssecretaris van Oorlog en Koloniën, Sir George Murray. Hij wist niet dat dit dezelfde rivier was die Hume en Hovell al eerder hadden gezien, een stuk stroomopwaarts. Sturt zette zijn reis voort en bereikte uiteindelijk de monding van de rivier bij Murray Mouth. Dit gebied werd later zorgvuldiger onderzocht door kapitein Collet Barker in 1831. In 1852 bouwde Francis Cadell een kano en werd de eerste Europeaan die de gehele rivier afvoer.

Vanaf de 19e eeuw echter werden op de rivier stoomboten ingezet voor transport. Rond 1860 voer er een dozijn boten over de rivier, vooral naar de goudvelden.

De Murray bevat een groot gehalte aan uniek rivierleven, onder andere inheemse vissen zoals de murraykabeljauw, forelkabeljauw, gouden baars, macquariebaars, zilverbaars, eel-tailed katvis, Australische spiering en western carp gudgeon. Verder komen er andere waterwezens in voor zoals de short-necked turtle, Murray River crayfish, broad-clawed yabbies en de large clawed shrimp. De gezondheid van de Murray is flink verminderd sinds de Europeanen zich in Australië vestigden, gedeeltelijk door de regu-latie van de rivier. Veel van de inheemse vissen zijn nu zeldzaam of bedreigd. Extreme droogtes in 2000–2007 hebben de rivier sterk aangetast. Geïntroduceerde vissoorten, zoals de karper, Gambusia, weather loach, baars, forel en regenboogforel hebben ook een negatief effect op de inheemse vissen.

Vandaag de dag is het meeste verkeer op de rivier recreatief. Kleine privéboten worden gebruikt voor waterskiën. Woonboten zijn er een bekend verschijnsel, zowel als privé-eigendom als voor verhuur. Er zijn nog een aantal historische raderstoomboten in de vaart. De Murray is natuurlijk ook een populair doel voor watersporters. Wie wil zwemmen, hoeft maar van de boot in het water te springen. De zandstranden bij Cobram en Barooga zijn bijzonder aantrekkelijk, om er een paar uur in de zon te luieren. Yarrawonga bij Lake Mulwala is het grootste binnenwatersportgebied van Australië.

Wijnbouw in de King Valley Regio

King Valley is gelegen in het zuidelijke gedeelte van de North-East zone, op circa 225 kilometer ten noorden van de stad Melbourne. In King Valley werden de eerste wijnstokken al rond 1830 geplant. De wijnindustrie kwam echter pas in de jaren ’70 echt op gang gekomen. Italiaanse immigranten kwamen na de Tweede Wereldoorlog naar King Valley om tabak te telen, maar de vraag naar tabak nam af en een aantal initiatiefnemers zien mogelijkheden voor de productie van wijn

De bodem in King Valley is zeker vruchtbaar, maar de verschillen van noord naar zuid zijn zeer groot. De rode kleiachtige grond is hier het meest te vinden en dat verandert in grijsbruine klei en een laag teelaarde. De grond heeft een goede drainage en is poreus. Het gebied heeft een gematigd klimaat en een passend neerslagniveau in de winter en het voorjaar. In januari is de gemiddelde temperatuur 20,6 graden Celsius.

De Chardonnay druif is het meest aangeplant van de witte druivensoorten. Deze druif geeft de wijn veel fruit in zowel de geur als smaak en wordt veel gebruikt als basis van een mousserende wijn. Van de Riesling worden hier voornamelijk droge wijnen gemaakt. Van de blauwe druiven wordt de Cabernet Sauvignon het meest gebruikt. Deze druif geeft ronde, fruitige wijnen met een klein beetje tannine en soms munt of een kruidige ondertoon.

Wijnbouw in de Muyrray Darling & Swan Hill Regio

Murray Darling loopt langs de Murray rivier met een bodem die bestaat uit roodbruine teelaarde en een alkalische ondergrond. Vanwege het grote aantal zonuren is de regio uitstekend geschikt voor het maken van fruitige en zachte wijnen. Het klimaat is continentaal; heet en weinig regen. Vanwege de droogte is het risico op schimmelziekten gering.

Rond 1880 werd de wijnindustrie in Murray Darling & Swan Hill op gang gebracht door enkele bewatering experts. Het gebied begint bij Swan Hill. Zo’n 335 kilometer van Melbourne, gaat dan 50 kilometer naar het noorden, 60 kilometer naar links, om vervolgens weer richting het noorden te gaan naar de stad Mildura. In deze regio heerst een bijna perfect klimaat. Het is er warm en de wijngaarden worden kunstmatig bewaterd. De oogst van de druiven vind hier altijd ’s nachts plaats en de droogte geeft goede groei omstandigheden.

De Sultana Thompson druiven (pitloos) worden gebruikt als basis voor consumptiewijnen. Ook de druivensoort Colombard wordt veel in consumptiewijnen gebruikt vanwege de frisse zuren. Cabernet Sauvignon geeft mooie wijnen in dit warme klimaat en de Chardonnay is hier vol en mist wat elegantie.

Hoogtepunten van Mildura zijn:

• Deakin Estate Winery
• Houghton Wines
• Houseboat huren
• Riviercruise per Radarboot
• Tall Poppy Wines
• Trentham Estate

Deakin Estate Winery

Het Deakin Estate heeft in korte tijd een naam weten op te bouwen als producent van typische Australische wijnen, wijnen met veel aromatische kracht en een flinke dosis exotisch fruit. De wijnen zijn afkomstig van een prachtig landgoed, Redcliffs, dat in totaal liefst 600 ha omvat. Hiervan is 250 ha beplant met alle denkbare soorten citrusfruit: sinasappelen, mandarijnen, citroenen en grapefruit. De overige 350 ha zijn bestemd voor de wijnbouw. Vroeger werden de druiven van dit landgoed als tafeldruiven verkocht. In 1980 werd een echte winery neergezet, zodat naar wijnproductie kon worden omgeschakeld.

In de loop der jaren is hard gewerkt aan de kwaliteit, en in 1994 werden de wijnen van dit Estate onder het eigen label op de markt gebracht. Het Estate is vernoemd naar Alfred Deakin, eerste minister van Australië aan het einde van de 19e eeuw. Hij stimuleerde de vestiging van boeren van buiten Australië in deze bijzondere streek, waarmee hij verantwoordelijk is voor de eerste ontginning van deze vruchtbare regio. De omvang van het estate stelt de eigenaren, de familie Yunghanns, in staat een deel van de druiven te verkopen aan grote huizen. Maar het feit dat men zelf ook over deze druiven kan beschikken maakt een snelle expansie mogelijk. Het is zonder enig probleem mogelijk meer flessen te bottelen als daar behoefte aan is. De productie in 1999 bedroeg ruim vier miljoen flessen. Voor de oogst van 2000 is een stijging van ruim 20% voorzien. Het valt daarmee te voorzien dat dit estate een passende bijdrage zal leveren aan de snel stijgende export van Australische wijnen. Het succes is te verklaren uit het karakter van de wijnen: mooi rijk van smaak, en vooral heel typisch voor de druif waar de wijn van gemaakt is, met het accent op heerlijk rijp fruit.

Houghton Wines

Houghton Wines ligt in het hart van de Swan Valley en is vernoemd naar Kolonel Richmond Houghton in 1836. De eerste commerciële wijnen werden in 1859 geproduceerd. Het pittoreske wijnhuisheeft 50 hectare wijngaard beplant met druivensoorten zoals Verdelho, Chardonnay, Semillon en Chenin Blanc.

Houseboat huren

Op de Murray River “logeren” is de beste mogelijkheid kennis te maken met de trotse rivier. Om als “kapitein” een Houseboat te mogen besturen is alleen het bezit van een geldig rijbewijs vereist. Houseboats kunnen in vele plaatsjes aan de rivier worden gehuurd. Het werkt op vergelijkbare manier als een camper huren, u dient een verzekering te nemen ter afdekking van schadegevallen.

Riviercruise per Radarboot

Romantischer en stemmiger is de reis op de historische schoepenradstoomboot, die tot op vandaag nog op de Murray vaart. Met oude houten stoomboten gaan de passagiers op hun ouderwetse reis terug naar de vorige eeuw. Een echte belevenis is het bij zonsondergang en onder het genot van een drankje op het dek aan zich voorbij te zien gaan van het ongerepte oerbos. De roep van de kookaburra’s, die korte tijd later in zwermen op-vliegen, maken het beeld van een harmonische natuur compleet.

Tall Poppy Wines

Tall Poppy Wines heeft 200 hectare aan wijngaarden in twee verschillende gebieden, te weten Dareton (New South Wales) en Robinvale (Victoria). De wijngaarden liggen in het wijngebied Murray-Darling, vlakbij de grootste rivier van Australië, de Murray. Barry Avery en Brian Ferry zijn de wijnmakers van Tall Poppy. De twee zijn voorlopers in de regio als het gaat om het wijnmaken. Hun kennis is een belangrijke factor in de ontwikkeling van Murray-Darling als wijnregio.

Trentham Estate

De familie Murphy kwam in 1909 vanuit Ierland naar Australië en ze waren een van de eerste die een wijngaard in Merbein oprichtte. In 1960 verhuisde de familie naar Trentham Cliffs. Trentham Cliffs was een ooit een grote schapenpost. Jack en Moya Murphy richtte hun boerderij op en verbouwden citrusvruchten, groenten en druiven. In 1984 werd de eerste oogst verwerkt en in 1988 richtte hun zoons, Anthony en Patrick, Trentham Estate op. Het wijnhuis maakt vandaag de dag mooie wijnen en is nog steeds in handen van de familie Murphy.

Inspiratie nodig?

Carola van Gelstwijk

Déanne Wetzels

Jurgen Pol

Margret Stornebrink

Maxime Leiwakabessy

Bezoek Lismore tijdens uw rondreis Australië

Lismore is een plaatsje met ongeveer 50.000 inwoners, gelegen aan de oostkust nabij Balina en Byron Bay. Lismore ligt 764 km ten noorden van Sydney.

Er zijn een aantal regenwouden in het gebied, overblijfselen van wat ooit de Big Scrub was. Tegenwoordig zijn deze beschermd. Het dichtstbijzijnde nationale park is het Nightcap National Park.

Lismore is een regionaal centrum voor detailhandel en zorg. Maar er staat ook een grote melkfabriek in Lismore (van Norco Milk). Een groot deel van de inwoners zijn studenten aan de Southern Cross University en ouderen. Daarnaast heeft Lismore een relatief grote Aboriginal Community. De stad ligt in het gebied waar oorspronkelijk de Bundjalung Aboriginals leefden. De Bundjalung kwamen ongeveer 8.000 jaar geleden uit noord Australië.

De Europese geschiedenis van Lismore begon rond 1843. Een stuk land in het Lismore-gebied van ongeveer 93 km² werd in bezit genomen door Kapitein Dumaresq. In het gebied hield hij schapen. Later dat jaar nam Ward Stephens het over maar besloot dat het gebied niet geschikt was voor het houden van schapen. In januari 1845, namen William en Jane Wilson het gebied over. Jane Wilson vernoemde het gebied naar Lismore, Schotland, waar het koppel trouwde. De Wilsons waren zelf ook Schots en verhuisden naar Nieuw-Zuid-Wales. In 1855 kreeg Frederick Peppercorne, een onderzoeker, van Sir Thomas Mitchell de instructie om een geschikte plaats aan te wijzen om een dorpje in dat gebied te bouwen. Het gekozen gebiedwas dat van Wlliam Wilson. Het gebied werd omgedoopt in “Town of Lismore” op 1 mei 1856.

Lismore geniet het hele jaar door een mild tot warm klimaat, met weinig regenval. ’s Zomers variëren de temperaturen van ongeveer 27 °C to 40 °C. Het subtropische klimaat gecombineerd met de geografische ligging zorgt er voor dat het gebied relatief vochtig is, vooral tijdens de zomer.

Hoogtepunten van Lismore

Onderstaand vindt u een overzicht van diverse hoogtepunten van Lismore.

Nightcap National Park

Het Nightcap National Park, onderdeel van de Gondwana regenwouden van Australië World Heritage Area, is een natuurpark vol oeroude regenwouden, magische waterwegen en spectaculair uitzichtpunten. Het weelderige regenwoud biedt een thuis voor de nieuw ontdekte Nightcap Oak, evenals een aantal bedreigde diersoorten, waaronder Albert’s lyrebird and Fleay’s barred frog die onderdak vindt in bladafval en een ‘ok-okok-ok-ok’ geluid maakt na regenval.

Het park is gemakkelijk te bereiken vanaf Lismore en Nimbin, u kunt een picknick, bushwalk of kamperen te midden van de steile hellingen, watervallen en kristalheldere beekjes. En bij veel uitzichtpunten kunt u genieten van het fantastisch uitzicht op de 20 miljoen jaar oude Wollumbin schildvulkaan.

Inspiratie nodig?

Carola van Gelstwijk

Déanne Wetzels

Jurgen Pol

Margret Stornebrink

Maxime Leiwakabessy

Zandwoestijn met rode duinen

De Simpson Desert ligt in centraal-Australië en strekt zich uit over de deelstaten Northern Territory, South Australia en Queensland. De woestijn beslaat een oppervlakte van ongeveer 170.000 km² en wordt begrensd door het MacDonnell gebergte (noordwesten), Channel Country (oosten), de Sturt Stony Desert en de Tirari Desert (zuidoosten) en Lake Eyre (zuiden).

Verschillende delen van de woestijn zijn beschermd. Het oostelijke deel (in Queensland) vormt het Simpson Desert National Park.

Het gedeelte in South Australia omvat drie afzonderlijke beschermde gebieden: het Witjira National Park, het Regionaal reservaat Simpson Desert en het Conservatiepark Simpson Desert.

De Simpson Desert is een zandwoestijn met honderden parallelle rode duinen die een lengte hebben tussen de 300 en 500 km.

De gemiddelde jaarlijkse neerslag bedraagt 130 ml, maar door de grote schommelingen die van jaar tot jaar optreden laat dit zich niet voorspellen. De zomertemperatuur bereikt limieten van meer dan 50°C.

Hoogtepunten van Simpson Desert

Onderstaand vindt u een overzicht van diverse hoogtepunten van Simpson Desert:

• Zandwoestijn met uitgestrekte rode duinen

Inspiratie nodig?

Carola van Gelstwijk

Déanne Wetzels

Jurgen Pol

Margret Stornebrink

Maxime Leiwakabessy

Oeroud gebergte ten westen en oosten van Alice Springs

Dit oeroude gebergte strekt zich ten westen en ten oosten van Alice Springs uit. Het gebied kenmerkt zich door evenwijdig aan elkaar gelegen lage bergruggen en droge valleien. Ondanks het woestijnklimaat zien de valleien er redelijk groen uit. In de schaduw van de bergen zijn op veel plaatsen permanente waterplaatsen te vinden waar flora en fauna weelderig zijn. Zo is er bij waterplaatsen altijd veel begroeiing en ziet u vaak vogels en rotswallabies.

Op een aantal plaatsen zijn door erosie diepe kloven ontstaan. De bekendste kloven zijn Simpsons Gap, Standley Chasm, Ormiston Gorge en Palm Valley.

Met de Mereenie Loop Road kunt u langs deze kloven rijden op de route van Alice Springs naar Kings Canyon (uitsluitend met een 4WD auto mogelijk).

Mereenie Loop Road

De Mereenie Loop Road is een onverharde weg, waarbij u vanuit Alice Springs “binnendoor” naar Kings Canyon en Ayer Rock kunt rijden. U kunt daarbij een aantal prachtige kloven bezoeken in de Western MacDonnell Ranges. Als u deze route wilt rijden, dient u wel over een 4WD terreinauto te beschikken (tevens dient u in Alice Springs een visitors-permit aan te vragen voor dit gebied). Langs deze route is alleen brandstof verkrijgbaar bij Glen Helen en het kleine plaatsje Hermansburg.

Hoogtepunten van MacDonnell Ranges

Onderstaand vindt u een overzicht van diverse hoogtepunten van MacDonnell Ranges.

Gosses Bluff

Gosses Bluff is de naam van een inslagkrater bij Hermannsburg, ongeveer 175 km ten westen van Alice Springs. De krater is ontstaan door een inslag van een meteoriet ongeveer 142,5 ± 0,8 miljoen jaar geleden, in het Vroeg-Krijt, vrij kort na het einde van het Jura. Door erosie is de originele krater van 22 km diameter naar 5 km diameter gekrompen. De kraterranden zijn 150 m hoog en de diameter is 5 km. De meteoriet die insloeg zou een doorsnee van ongeveer 1 km gehad hebben en zich tot 5 km in de grond geboord hebben, waarbij hij volledig verdampte. Het idee dat de structuur door een meteorietinslag gevormd is werd voor het eerst voorgesteld in de jaren zestig aan de hand van straalkegels. De krater wordt door de Western Arrente Aboriginals Tnorala genoemd en is voor hen een heilige plaats. De krater ligt dan ook in het Tnorala Conservation Reserve. In de krater werd ooit aardolie gewonnen, tegenwoordig zijn alleen twee verlaten oliebronnen aanwezig.

Ochre Pits

De Ochre Pits (de naam betekent okerputten) zijn een populaire toeristische bestemming in de Western MacDonnel Ranges, ongeveer 50 kilometer ten westen van Alice Springs, langs de Larapinta Trail. De mijn behoort aan het Westelijke Arrernte volk. Voor 1880, toen Europeanen zich in het gebied vestigden, mochten alleen bepaalde mannen de oker verzamelen. De formatie bestaat uit verscheidene lagen rots in allerlei tinten, met opvallende kleurverschillen tussen de lagen. De oker werd door Aborigines traditioneel gebruikt in ceremonieën en werd verhandeld met naburige stammen. De okerverf vond zijn weg naar grote delen van Australië en werd geroemd om zijn eigenschappen: zacht bij aanraking, met sprekende kleuren en een zachte glans. De tinten lopen uiteen van goud tot een donker, naar paars neigend rood. Nadat de oker gedolven was, werd hij gemalen en gemengd met emoe-vet om lichamen mee te beschilderen voor ceremonieën.

West MacDonnell National Park

Het West MacDonnell National Park beschermt een gedeelte van het MacDonnellgebergte ten westen van Alice Springs. Het park is in 1992 opgericht en heeft een oppervlakte van 2069 km². De Larapinta Trail – een populair langeafstands-wandelpad – volgt het gebergte van oost naar west door het langgerekte (250 km) park. Enkele van de bezienswaardigheden in het West MacDonnell NP zijn: Ormiston Pound, Ellery Creek Bighole, Simpsons Gap, Mount Sonder en de Ochre Pits.

Inspiratie nodig?

Carola van Gelstwijk

Déanne Wetzels

Jurgen Pol

Margret Stornebrink

Maxime Leiwakabessy

Klein dorpje in het noorden van Western Australia

De Great Northern Highway loopt evenwijdig aan de zuidkant van de Kimberley en brengt u naar het dorp Halls Creek. Halls Creek was in 1885 het decor voor de eerste goudkoorts in Western Australia. Vlakbij ligt de “China Wall”, een rotswand van kwarts.

In Halls Creek vindt u hotels, winkels, restaurants, tankstations en een camping aanwezig zijn. Halls Creek is de uitvalsbasis voor een bezoek aan de Wolfe Creek Meteorite Crater (148 km zuidelijk).

Persoonlijke tips van onze reisspecialisten

“In dit outback plaatsje in vaak geen alcohol te koop; ga je deze route tussen Broome en Kununurra rijden dan is er geen bier of wijn te koop en raden we aan dit vooraf in te slaan in de esky!”

Hoogtepunten van Halls Creek

Onderstaand vindt u een overzicht van diverse hoogtepunten van Halls Creek:

• Wolfe Creek Meteorite Crater
• China Wall

Wolfe Creek Meteorite Crater

De Wolfe Creek Meteorite Crater ligt 148 km zuidelijk van Halls Creek, aan de zuidelijke rand van de Kimberley’s. Met z’n 850 meter doorsnee en 50 meter diepte is dit de best zichtbare en op één na grootste meteorieten krater ter wereld.

Inspiratie nodig?

Carola van Gelstwijk

Déanne Wetzels

Jurgen Pol

Margret Stornebrink

Maxime Leiwakabessy

Het grootste nationale park van het Northern Territory!

Het Kakadu National Park ligt ca. 150 km ten oosten van Darwin. Dit prachtige park is opgericht in 1981 en heeft een oppervlakte van 19.804 km² (ongeveer zo groot als Ierland). De naam Kakadu is een verbastering van het Aboriginalwoord “Gagudju”. Kakadu staat tweemaal vermeld op de Werelderfgoedlijst, zowel vanwege de culturele waarde met onder andere een groot aantal rotsschilderingen van Aboriginals als vanwege de rijke natuur. Het nationale park werd voor het eerst in 1981 op de Werelderfgoedlijst geplaatst.

Een groot deel van het park is eigendom en woongebied van Aborigines. Zij verpachten het op hun beurt aan de Australische overheid die het openstellen als Nationaal Park. Het gebied wordt begrensd door de Van Diemen Gulf (in het noorden), door Arnhemland (in het oosten) en door Nitmiluk National Park (in het zuiden).

Door het park stromen vier rivieren, de East Alligator River, de West Alligator River, de Wildman River en de South Alligator River, ieder met een eigen stroomgebied.

Persoonlijke tips van onze reisspecialisten

“Voordat je het park ingaat dien je in bezit te zijn van een Kakadu Park Pass. Indien je vanuit Darwin rijdt is deze te koop in Pine Creek. De pas is inclusief ‘ranger walks & talks’ waar je kunt aansluiten, aanrader maar kan erg druk zijn. Een must see is een boottocht vanuit Cooinda om o.a. krokodillen te spotten; vooraf boeken en de beste views in de vroege ochtend!”

Arnhemland Highway

De Arnhem Highway is de belangrijkste weg door het Kakadu National Park. De weg loopt van Darwin (bij de aansluiting met de Stuart Highway) via Jabiru naar de Ranger-uraniummijn aan de oostrand van het Kakadu NP. Langs de weg liggen de Mary wetlands (ten noorden van de weg bij de oversteek van de Mary River).

Kakadu Highway

Door het Kakadu National Park lopen maar 2 verharde wegen. De Kakadu Highway loopt van Pine Creek in het zuiden (bij de aansluiting met Stuart Highway) naar Jabiru, in het noordoosten. De weg is verhard en het grootste deel van het jaar goed toegankelijk. Alleen in de regentijd (dec-apr) wordt de weg soms afgesloten, als er te veel water op de weg staat (vooral bij de dips). Langs de Kakadu Highway liggen het Bowali Information Centre en de Yelllow Waters Billabong (waar u en cruise kunt maken door de beroemde ‘Wetlands’ van Kakadu).

Hoogtepunten van Kakadu National Park

Onderstaand vindt u een overzicht van diverse hoogtepunten van Kakadu National Park:

Maguk Gorge

Na een korte wandeling over rotsen en stenen (en de allom tegenwoordige borden die waarschuwen voor krokodillen in het water) komt u aan bij een mooie ‘swimming hole’ en een klaterende waterval, vroeger werd deze swimming hole Barramundi Gorge genoemd. En het goede is: daar kunt u wel veilig zwemmen. In deze diep uitgesleten kloof ligt een bron die de kloof vult. Meestal is het zeer rustig op dit idyllische plekje.

Fogg Dam

Bij Fogg Dam is een billabong ontstaan, die een ideale plaats vormt om vogels en enorme waterlelies te ‘spotten’. Soms ziet u hier ook krokodillen en buidelratten. U kunt Fogg Dam bereiken door de afslag te nemen van de Arnhem Highway, net voordat u het Kakadu NP bereikt.

Jabiru

Jabiru is het centrale servicecentrum in Kakadu National Park. Er wonen zo’n 1100 mensen, hoofdzakelijk parkopzichters, resortstaff en hun familie. In Jabiru ligt het Crocodile Hotel, een resort waarvan het hoofdgebouw de vorm van een krokodil heeft. U vindt hier ook een supermarkt, een garage en tankstation en een kleine kliniek voor eerste hulp. Uitgebreide informatie over het Kakadu National Park kunt u krijgen bij het Bowali Information Center, 5km ten zuidwesten van Jabiru. U kunt hier allerlei brochures krijgen. Ook kunt u hier video presentaties zien waarbij u een perfect inzicht krijgt over het park. Jabiru ligt ongeveer 250 km ten oosten van Darwin aan de Arnhem Highway. Jabiru heeft ook een vliegveld. Gedurende het regenseizoen is Jabiru vaak alleen bereikbaar via de lucht omdat de Arnhem Highway dan volledig onder water staat. Jabiru is vernoemd naar de zwarthalsooievaar, die in Australië wel wordt aangeduid als “jabiru”.

Jim Jim en Twin Falls

De zuidelijke grens van het park wordt gevormd door een enorme zandstenen rotswand, waar de South Alligator River vanaf stroomt. Tijdens het regenseizoen zwelt de rivier op door de vele regen en stroomt dan in een razend tempo naar beneden soms als in de vorm van een waterval. Het park is een aantal watervallen rijk, zoals Jim Jim Falls, met een verval van 152 meter, of Twin Falls die vooral gedurende het regenseizoen spectaculair zijn. Tijdens de droge periode blijft er van al dat geweld niet heel veel over en vormen zich poelen (Billabongs) waar ontzettend veel vogels op af komen. De watervallen zijn alleen bereikbaar in het droge seizoen. De Jim Jim Falls zijn alleen per 4wd terreinauto te bereiken. De Twin Falls zijn alleen per boot te bereiken (verzorgd door de parkrangers). Ook de Gunlom Falls zijn de moeite waard, het zijn mooie lange watervallen in het zuidelijk deel van Kakadu. U kunt hier in de door erosie uitgeholde gaten in de rots op verschillende plateaus zwemmen.

Mamukala Wetlands

Een uitgestrekt moerasgebied met een goed toegangelijke wandelroute en vogelobservatieposten.

Mary River National Park

De Mary River Wetlands is een moerasgebied met lagunes en veel watervogels. Het Mary River National Park ligt tussen Darwin en de hoofdingang van het Kakadu National Park, aan weerszijden van de Arnhem Highway. Het park bestaat uit dertien delen die in de toekomst één nationaal park moeten gaan vormen, dat de wetlands rondom de Mary River en diens zijtakken beschermt. Deze wetlands worden bewoond door onder meer zeekrokodillen, zandwallabies, zwartnek-ooievaars, ekster-ganzen en barramundi’s. De dertien delen van het toekomstige Mary River National Park zijn:

• Mary River Conservation Reserve
• Point Stuart Reserve en Stuart Tree Historical Reserve aan de Arafurazee
• Alligator Lagoon, Shady Camp, Swim Creek, Opium Creek, Boggy Springs, Jimmys Creek, Wildman River en Annaburroo ten noorden van de Arnhem Highway
• Mary River Crossing en McKinlay River ten zuiden van de Arnhem Highway.

Ranger Uraniummijn

De Ranger uraniummijn ligt zo’n 10 kilometer ten oosten van Jabiru. Het ligt in een gebied dat ontoegankelijk is voor toeristen. In 1969 werd in Arnhemland – direct ten oosten van het Kakadu National Park – Uranium ontdekt. In 1981 werd de Ranger Uraniummijn in productie genomen, de grootste van Australië (en één van de grootste ter wereld). De mijn is eigendom van de Australische staat en het mijbouwbedrijf Rio Tinto. Bij de Ranger uraniummijn wordt uraniniet (uraniumerts) gedolven. Het bestaat voornamelijk uit uraniumdioxide. Uranium wordt voornamelijk gebruikt als splijtstof voor kerncentrales. DE uraniumader loopt van Nouralangi Rock (in het Kakadu National Park) naar het oosten, Mount Brockman (in Arnhemland).

Uraniumwinning

Om het gewenste 235U te winnen moeten grote hoeveelheden erts gedolven worden, want in 1000 kilo erts zit slechts 1 kilo van dit uraniumisotoop. De hoeveelheid bij de Ranger Uraniummijn geproduceerd Uraniumoxide is geheim, maar wordt geschat rond de 10,000 ton/jaar (exportwaarde van 600 miljoen AUD). De delving van uranium(erts) is zeer volume-intensief en het vindt derhalve middels dagbouw plaats. Omdat na het scheidingsproces grote hoeveelheden radioactief afval en verzuurde modder achter blijven in de mijn, is er streng toezicht op de veiligheid in en rond de Rangermijn. De mijnbouw van Uranium is in Australië omstreden en constant onderwerk van politiek debat.

Ubirr & Nourlangie Rock

Naast de wetlands en boomsavannes liggen in het zuiden en in het oosten van Kakadu ook nog rotsgebieden, die onderdeel zijn van het Arnhemland-plateau. Door middel van diverse wandelroutes kunnen toeristen Kakadu met diens natuur en culturele achtergrond leren kennen. De menselijke aanwezigheid in dit gebied gaat meer dan 20.000 jaar terug, wat blijkt uit de vele rotsschilderingen die men in dit gebied gevonden heeft. Veel van de rots-tekeningen mogen niet door toeristen worden bezocht, om-dat ze een – voor de Aboriginal bevolking – spirituele waarde hebben. Ubirr en Nourlangie Rock zijn plaatsen die wel opengesteld zijn voor toeristen. U kunt hier fraaie rotsschilderingen zien.

Ubirr Rock is een spectaculaire rotsformatie met Aboriginal tekeningen uit verschillende perioden. De rotstekeningen zijn gemaakt in een soort grot (overhangende rots), waardoor de tekeningen goed bewaard zijn gebleven. De oudste tekeningen hier zijn ca. 20.000 jaar oud. De artsites bij Ubirr kunnen worden bereikt door het volgen van een 1 km lang circulaire wandelpad vanaf het parkeerterrein te volgen. Deze wandeling duurt ongeveer 45 minuten in totaal. De belangrijkste artsites zijn ook voor gehandicapten bereikbaar. Er is een aftakking van het circulaire wandelpad dat u naar nog meer artsites voert plus een fraai uitzichtpunt (dit pad is wat steiler en neem hiervoor 15 à 20 minuten extra de tijd).

Nourlangie Rock is een belangrijke plaats uit de Dreamtime periode. U kunt hier haast de mystieke sfeer voelen. Nourlangi is een langwerpige rode rots van zandsteen met zwarte, oranje en witte strepen waar u getrakteerd wordt op indrukwekkende vergezichten.

Kakadu is een archeologisch en etnologisch belangrijk gebied dat meer dan 40.000 jaar bewoond is geweest. De grotschilderingen, rotsinscripties en archeologische plaat-sen laten de vaar-digheden en levenswijze van de toen-malige bewoners zien, van de mensjager uit de pre-historische tijden tot de Aboriginals die hier nog steeds wonen. De overhangende rotsen bij Ubirr en Nourlangi boden de Aborigines onderdak en een leefruimte, De gladde rotsen waren een ideaal oppervlak voor tekeningen van om be-langrijke gebeurtenissen, dieren en spirituele cijfers. De rotstekeingen vormen zowel een getuige van de Aboriginal cultuur uit het verleden, maar vormt ook een belangrijk onderdeel van het Aboriginal leven van vandaag.

Aboriginal rotskunst

Aboriginal rotskunst is naturalistische kunst, het is een afbeelding van hun fysieke, sociale en culturele omge-ving, De Aborigines hebben een nauwe band met het land en hun geestelijk erfgoed. Deze relatie wordt niet alleen uitgedrukt in de tekeningen, maar ook in hun muziek, lied, dans, ceremoniële lichaam schilderingen en hun verhalen. Verhalen zijn zeer belangrijk voor de abori-gines: ze bevatten de regels, wijsheden en wetten van hun cultuur die enkel mondeling worden doorgegeven.

De Aborigines is het enige volk ter wereld dat al duizenden jaren onafgebroken rotstekeningen maakt over hun leven – inclusief de komst van de blanke Europese kolo-nisten. Er zijn twee stijlen; de röntgenstijl en de mimi-stijl. Bij de eerste stijl lijkt het alsof de inwendige organen en botten zijn ingetekend, zoals op een röntgen-foto. Bij de mimistijl worden kleine mensachtige wezens getekend; vriendelijke en schuwe geesten. Bij de mimistijl gaat het om relatief eenvoudige rode oker teke-ningen zonder opsmuk door andere kleuren (bijv. de Tas-manian tiger en de stok-achtige mimi cijfers). Een derde stijl is contact kunst. Het markeert de komst van niet- inheemse mensen, en mensen worden afgebeeld met handen in hun portemonnee en assen en vuurwapens.

Wetlands

Kakadu staat vooral bekend om de wetlands, hoewel boomsavannes circa tachtig procent van het parkoppervlak bedekken. De wetlands liggen om de drie Alligator Rivers. De naam “alligator” verwijst foutief naar de zeekrokodil en werd gegeven door Engelse kolonisten die eerder in de Verenigde Staten met echte alligators in contact waren gekomen. De West Alligator River is de kleinste van de drie rivieren. De East Alligator River vormt de grens tussen Kakadu en Arnhemland. De South Alligator River ligt midden in Kakadu en het is met een lengte van 200 km de grootste rivier ter wereld die geheel in één nationaal park ligt. In het regenseizoen nemen de rivieren sterk in omvang toe en omliggende gebieden overstromen. Grote delen van Kakadu worden in deze periode onbegaanbaar. In het droge seizoen is Kakadu het best te bezoeken doordat de wegen begaanbaar worden en de dieren zich terugtrekken naar de permanente watergebieden als de Yellow Waters Billabong en de Mamukala Wetlands en zo beter zichtbaar zijn.

De gemakkelijkste manier om de Wetlands in u op te ne-men, is door een boottocht te maken over de Yellow Waters lagune. Met een grote sloep vaart u door het moerasgebied, waarbij de gids de boot behendig stuurt door de kanalen en langs de oevers. U kunt talrijke vogelsoorten zien en met een beetje geluk ook reusachtige zoutwater-krokodillen, want die zitten hier in overvloed. Er is een hotel, camping en bezoekerscentrum bij Cooinda. Mocht u meer willen weten over de cultuur van de hier levende Aborigines bezoek dan het Warrandjan Aboriginal Cultural Center.

In Kakadu leven verschillende diersoorten die alleen in de Kakadu-Arnhemland regio voorkomen, zoals de zwarte wallaroe. In totaal leven er ongeveer 280 verschillende vogelsoorten, waaronder de typische ‘Jabiru’, de zwart-nek ooievaar, de Rosé kaketoes en de vele watervogels waaronder de ekstergans, de grote zilverreiger, de zwartnek-ooievaar en de witbuik-zeearend.. Maar vogels zijn niet de enige bewoners van dit uitgestrekte park. Er leven ook diverse soorten kikkers, reptielen, en zoogdieren. En nog altijd worden nieuwe soorten ontdekt. Verder is Kakadu vooral bekend om de krodillen, een diersoort die al miljoenen jaren op aarde voorkomt. Er zijn twee soorten, de zoetwater- (freshie) en de zoutwaterkrokodil (saltie). De zoutwaterkrokodillen zijn een bijzonder agressieve soort. Zwemmen in één van de rivieren wordt dan ook sterk afgeraden. Natuurlijk kunt u wel een boottocht over de rivier maken om deze dieren te zien, dat is zeker de moeite waard.

Inspiratie nodig?

Carola van Gelstwijk

Déanne Wetzels

Jurgen Pol

Margret Stornebrink

Maxime Leiwakabessy

Het grootste zandeiland ter wereld!

Fraser Island is het grootste zandeiland ter wereld. Het eiland is 122 km lang en 5 tot 25 km breed. Het heeft een oppervlakte van 1.600 km². Het landschap is zeer afwisselend; mangrovebossen, tropische regenwouden, eucalyptusbossen en duinlandschap. Sinds 1992 staat het eiland op de UNESCO Werelderfgoedlijst.

Fraser Island wordt door de oorspronkelijke Aboriginal bewoners K’gari (paradijs) genoemd. Er is archeologisch bewijs van een bewoning van minstens 5.000 jaar, en misschien nog veel langer. Dit is zeer mogelijk omdat de Aboriginal bevolking al meer dan 50.000 jaar geleden voet op Australische bodem zette. Op veel plaatsen op het eiland zijn overblijfselen van Aboriginal bewoning gevonden.

In 1802 zette Matthew Flinders voet aan wal op Fraser Island, daarna nog een aantal ontdekkingsreizigers, ontsnapte gevangenen en schipbreukelingen. In 1836 woonde een aantal overlevenden van het op de klippen gelopen schip Stirling Castle een week of zes op Fraser Island voordat ze werden gered. Tijdens hun verblijf ontstond er een sfeer van vijandigheid en agressie tussen hen en de op het eiland wonende Aboriginal bevolking. Één van de overlevenden was de vrouw van de kapitein van het gezonken schip, Eliza Fraser. Naar haar is het eiland door de Europeanen genoemd.

Het zand dat Fraser Island heeft gevormd, en dat nog steeds doet, is afkomstig uit de plateaus in New South Wales. Al honderdduizenden jaren spoelen rivieren zand en ander fijn materiaal naar de zee waar de stroming het naar het noorden vervoerde. Drie rotsen van vulkanische oorsprong (Indian Head, Middle Rock en Waddy Point) fungeerden als afzettingsbasis en vergaarden het zand. Sinds het einde van de laatste ijstijd, tussen 10.000 en 20.000 jaar geleden, is het gebied door de stijging van de zeespiegel losgeraakt van het vasteland. De aanhoudende zuidoostelijke winden bliezen het zand op tot hoge duinen. Sommige duinen zoals Mt. Bowarrady hebben een hoogte van meer dan 240 meter bereikt en behoren tot de hoogste duinen ter wereld.

Op Fraser Island heeft zich het zogenaamde “coffee rock” gevormd. Coffee rock is eigenlijk gewoon zand dat samengeperst is en bij elkaar gehouden wordt door organische colloïden die in som-mige van de donkergekleurde meertjes en moerassen voorkomen. Het ziet eruit als donker koffiekleurig afgerond gesteente en komt her en der op Fraser Island voor, vooral langs de stranden.

Er bevindt zich een groot aantal zoetwatermeren. Sommige zijn meer dan 300.000 jaar oud en ouder dan ieder ander kustmeer in Australië. De meren zijn onder te verdelen in drie categorieën: “perched lakes”, “barrage lakes” en “window lakes”.
 

• Perched lakes zijn meren die geheel boven de grondwaterspiegel liggen vanwege een ondoorlatende laag op of onder de bodem van het meer. Zij bevatten alleen regenwater. Hiervan zijn er 40 te vinden op Fraser Island, de helft van al dit soort meren op de wereld. Lake Bowarrady bijvoorbeeld ligt 120 meter boven zeeniveau. Ook Lake McKenzie is een perched lake.
• Barrage lakes ontstaan doordat een barrière zorgt dat het water uit een natuurlijke bron niet weg kan en een meer vormt. Een voorbeeld hiervan is Lake Wabby, waarbij een zandverstuiving het water belet weg te stromen.
• De laatste categorie, window lakes, komen voor daar waar de bodem onder de grondwaterspiegel zakt en het grondwater, gefilterd door het witte zand, aan de oppervlakte komt en een meer vormt. Een voorbeeld hiervan is Basin Lake en wederom Lake Wabby.

Het grootste deel van het eiland is begroeid met gras‚ struiken‚ eucalyptusbomen en acacia’s. Een groot aantal plantensoorten groeit op het eiland, variërend van heide aan de kust tot subtropisch regenwoud landinwaarts. Fraser Island is de enige plaats ter wereld waar regenwoud hoger dan 200 meter boven zeeniveau op zandduinen groeit.

Het eiland is rijk aan diersoorten. Opvallend is het groot aantal vogels: meer dan 350 soorten zijn er al gevonden. Fraser Island wordt veel door trekvogels gebruikt als rustplaats op hun reis tussen Australië en Siberië. Er leven maar weinig zoogdieren op het eiland. De meest voorkomende zijn vleermuizen en dingo’s. Een dingo is een roofdier (vergelijkbaar met een vos) die ook voor mensen gevaarlijk kan zijn. De dingo’s op Fraser Island zijn de meest raszuivere van Australië. Als u gaat kamperen op Fraser Island, dient u voorzichtig om te gaan met de dingo’s. Ofschoon ze lijken op honden, zijn ze minder vriendelijk en betrouwbaar. Geadvisseerd wordt om voedsel op te bergen in uw auto en niet onbeheerd achter te laten. Het beste kunt u de dingo’s op afstand houden. Bij aankomst op het eiland krijgt u informatie hoe u het beste met deze dieren om kunt gaan.

In de vele meren op Fraser Island komt niet al te veel leven voor vanwege de schoonheid, zuurtegraad en lage voedingswaarde van het water. Er zijn een paar kikkersoorten die zich aan deze condities hebben aangepast. De meren zijn zeer schoon en veilig om in te zwemmen.

Een bezoek aan Fraser Island mag zeker niet tijdens uw Australië rondreis ontbreken!

Rijden op Fraser Island

Fraser Island heeft geen verharde wegen, het is niet toegestaan om met een huurauto van bijv. Europcar, Hertz, Thrifty, Britz of Apollo op het eiland te rijden (zelfs niet met een 4wd). De wegen zijn onverhard en vanwege het mulle zand zijn de wegen alleen begaanbaar voor auto’s met vierwielaandrijving. Het strand dient als snelweg. Bij Eurong dient het strand tevens als landingsbaan voor kleine vliegtuigen. Er liggen verschillende scheepswrakken langs de kust, het bekendste is de Maheno, dat op / in het strand ligt.

Ferry naar Fraser Island

Er zijn bij Hervey Bay twee plekken vanwaar u naar Fraser Island kunt varen. Vanaf Urangan Harbour (net oostelijk van het stadscentrum) kunt u met een passagiersboot verscheidene malen per dag naar Fraser Island varen. Urangan Harbour ligt nabij het stadscentrum van Hervey Bay, bij deze jachthaven en winkelcentrum liggen enkele luxe hotels en apartementencomplexen. Bij Urangan kunt een 4WD dagexcursie boeken (incl. Ferry) om het eiland te bezichtigen.

De andere plek is River Heads, 10 km zuidelijk van Hervey Bay, vanwaar u met een autoferry kunt oversteken naar Fraser Island. Deze oversteek duurt ongeveer een uur. Het is mogelijk om in Hervey Bay zelf een 4WD terreinauto met kampeeruitrusting te boeken, om hiermee zelf het eiland te verkennen. U dient dan dus ook de ferryovertocht bij River Heads te regelen. Zelf rijden op het eiland vergt echter wel veel van uw stuurmanskunst.

Kamperen op Fraser Island

Als u van plan bent op Fraser Island te gaan kamperen, neem dan voldoende eten en drinken mee. Op het eiland is weinig te verkrijgen en wat je er kunt krijgen is vrij duur.

Hoogtepunten van Fraser Island

Onderstaand vindt u een overzicht van diverse hoogtepunten voor een vakantie op Fraser Island:

Lake McKenzie

Een van de meest bijzondere stranden vindt u aan Lake McKenzie. Na een korte wandeling door het regenwoud ziet u het onwaarschijnlijk helderblauwe meer. Het water in dit meer bestaat alleen uit regenwater, geen grondwater, is niet gevoed door stroompjes en er is geen stroom naar de oceaan. Lake McKenzie wordt ook wel de ‘window lake’ genoemd. Het water is zo helder dat u zelfs de bodem tot 15 m diep kunt zien! Het meer wordt omringd door een schitterend strand van fijn wit zand waar u heerlijk kunt relaxen.

75 Mile Beach

Bij 75 Mile Beach ligt langs de oostkust van Fraser Island. Door gevaarlijke stromingen en veel tijgerhaaien is het niet de beste plek om te zwemmen. Echter, het strand is ontzettend mooi en heeft veel mooie plekken zoals Champagne Pool, Indian Head en Maheno scheepswrak. Het strand wordt ook gebruikt als snelweg en als start-en landingsbaan voor kleine vliegtuigen. Mocht u de kans hebben, maak dan een helicoptervlucht om het hele strand te zien vanuit de lucht.

Maheno Shipwreck

Het schip ‘Maheno’ was een van de belangrijkste passagiersschepen dat lange tijd op Tasmania voer. In 1935 werd de Maheno buiten gebruik genomen. Het werd met een sleepboot richting Japan gesleept, waar het zou worden gesloopt. Onderweg trof de bemanning echter slecht weer en er werd besloten het schip los te laten en aan te laten spoelen, zodat de sleper de storm zou overleven. Sindsdien ligt Maheno op Fraser Island, waar het een veel gefotografeerd object is.

Inspiratie nodig?

Carola van Gelstwijk

Déanne Wetzels

Jurgen Pol

Margret Stornebrink

Maxime Leiwakabessy